1900-4

 

 

آئين نامه براي طرح و محاسبه اجراي ساختمانهاي بتن آرمه (بخش چهارم) شرايط اجرائي

 

 

 

چاپ اول


موسسه استاندارد و تحقيقات صنعتي ايران

موسسه استاندارد و تحقيقات صنعتي ايران تنها سازماني است در ايران كه بر طبق قانون ميتواند استاندارد رسمي فرآورده‏ها را تعيين و تدوين و اجراي آنها را با كسب موافقت شورايعالي استاندارد اجباري اعلام نمايد. وظايف و هدفهاي موسسه عبارتست از:

(تعيين، تدوين و نشر استانداردهاي ملي – انجام تحقيقات بمنظور تدوين استاندارد بالا بردن كيفيت كالاهاي داخلي، كمك به بهبود روشهاي توليد و افزايش كارائي صنايع در جهت خودكفائي كشور - ترويج استانداردهاي ملي – نظارت بر اجراي استانداردهاي اجباري – كنترل كيفي كالاهاي صادراتي مشمول استاندارد اجباري و جلوگيري از صدور كالاهاي نامرغوب بمنظور فراهم نمودن امكانات رقابت با كالاهاي مشابه خارجي و حفظ بازارهاي بين المللي كنترل كيفي كالاهاي وارداتي مشمول استاندارد اجباري بمنظور حمايت از مصرف كنندگان و توليدكنندگان داخلي و جلوگيري از ورود كالاهاي نامرغوب خارجي راهنمائي علمي و فني توليدكنندگان، توزيع كنندگان و مصرف كنندگان – مطالعه و تحقيق درباره روشهاي توليد، نگهداري، بسته بندي و ترابري كالاهاي مختلف – ترويج سيستم متريك و كاليبراسيون وسايل سنجش – آزمايش و تطبيق نمونه كالاها با استانداردهاي مربوط، اعلام مشخصات و اظهارنظر مقايسه اي و صدور گواهينامه هاي لازم).

موسسه استاندارد از اعضاء سازمان بين المللي استاندارد ميباشد و لذا در اجراي وظايف خود هم از آخرين پيشرفتهاي علمي و فني و صنعتي جهان استفاده مينمايد و هم شرايط كلي و نيازمنديهاي خاص كشور را مورد توجه قرار ميدهد.

اجراي استانداردهاي ملي ايران بنفع تمام مردم و اقتصاد كشور است و باعث افزايش صادرات و فروش داخلي و تأمين ايمني و بهداشت مصرف كنندگان و صرفه جوئي در وقت و هزينه‏ها و در نتيجه موجب افزايش درآمد ملي و رفاه عمومي و كاهش قيمتها ميشود.


 

كميسيون آئين نامه بتن و بتن آرمه

 

رئيس

سازمان برنامه ـ دفتر تحقيقات و استانداردهاي فني

مهندس راه و ساختمان

معين‏فر - علي‏اكبر

 

اعضاء

مهندسين مشاور آرتك

مهندس راه و ساختمان

اوهانجانيان - امانوئل

شركت ملي نفت ايران

مهندس راه و ساختمان

بشيرراد - غلامرضا

دانشكده صنعتي پلي تكنيك تهران

دكتر در بتن‏آرمه

پويا - منوچهر

مهندسان مشاور  سانو

مهندس راه و ساختمان

زهري - غلامرضا

اداره مهندسي نيروي زميني

مهندس راه و ساختمان

شهباز - محمد

دانشكده فني دانشگاه تهران

دكتر در بتن‏آرمه

قاليبافيان - مهدي

دانشگاه ملي ايران

مهندس راه و ساختمان

گريگوريان - زاره

دانشكده صنعتي  پلي تكنيك تهران  و مهندس مشاور

مهندس راه و ساختمان

مگرديچيان - آرك

دانشگاه صنعتي

دكتر مهندس راه و ساختمان

مهرآئين - مهراد

سازمان آب منطقه‏اي تهرام

مهندس راه و ساختمان

نظامي - جهانگير

 

دبير

كارشناس مؤسسه استاندارد

مهندس راه و ساختمان

خراسانچيان - احمد


فهرست مطالب

 

آئين نامه بتن آرمه ( بخش چهارم )

شرايط اجرائي


 

بسمه تعالي

پيشگفتار

 آئين نامه بتون و بتون آرمه كه بوسيله كميسيون فني آئين نامه ساختمانهاي بتون و بتون آرمه زير نظر كميته ملي ساختمان و تحت نظارت شورايعالي استاندارد در مؤسسه استاندارد و تحقيقات صنعتي ايران تهيه و تدين گرديده است , به استناد ماده يك (( قانون مواد الحاقي به قانون تأسيس مؤسسه استاندارد و تحقيقات صنعتي ايران مصوب 24 آذر 1349)) به عنوان استاندارد رسمي ايران منتشر مي‏گردد .

 براي حفظ همگامي و هماهنگي با پيشرفت ملي و جهاني صنايع و علوم , استانداردهاي ايران در مواقع لزوم و يا در فواصل معين مورد تجديد نظر قرار خواهند گرفت و هر گونه پيشنهادي كه براي اصلاح يا تكميل اين استانداردها برسد در هنگام تجديد نظر در كميسيون فني مربوط مورد توجه واقع خواهد شد .

 بنابراين براي مراجعه به استانداردهاي ايران بايد همواره از آخرين چاپ و تجديد نظر آن‏ها استفاده نمود .

 در تهيه اين استاندارد از منابع زير استفاده شده است :

American concrete institute: building code requirements for reinforced concrete (ACI 318 – 63)

British standard code of practice CP114: part 2: 1969 the structural use of reinforced concrete in buildings

Building codes and regulations B.C & RII B.1 – 62 U.S.S.R "specifications for the design of reinforced concrete structures"

Code et matuei d’application pour le calcul et l’execution du aeton arme Uaesco

Comite ruopean du beton – federation internationale de la precontrainte

Recommendations internationals pour le calcul et l’execution des ouvrages en beton

Redaction Juin 1970

Deutsche normen: DIN 1045: beton und stahlebeton Indian standard code of practice for plain and reinforced concrete IS: 456 – 1964

 

 استاندارد حداقل بار وارد بر ساختمانها و ابنيه فني - شماره 519 ايران

 

 

 

 آئين نامه بتن آرمه ( بخش چهارم )

 4- شرايط اجرائي

 4-1- شرايط عمومي به آرماتورها

 4-1-1 آرماتورگذاري : قبل از جاگذاري آرماتورها بايد آنرا لكه‏هاي روغني و رنگ و گل و غيره بكلي پاك كرد . آرماتور بايد بدون ترك خوردگي خميدگي بوده و سطح آن صاف باشد . صاف كردن خميدگي آرماتورها بايد بوسيله كشيدن انجام شود و چكش كاري آرماتور به منظور بر طرف كردن خميدگي مجاز نمي‏باشد .

 بايد دقت شود كه در موقع بتون ريزي ميله‏هاي تشكيل دهنده مجموعه آرماتور بندي از جاي خود تكان نخورد و نيز پوشش بتن روي ميله‏ها به اندازه‏هاي پيش بيني شده باشد .

 بدين منظور بايد در زير و طرفين ميله‏ها , قطعات بتوني لقمه به ابعاد و تعداد لازم قرار داده شود . لقمه‏ها بايد مجهز به مفتول بوده و به خوبي به آرماتورها بسته شود . در دال‏ها و تيرها براي جلوگيري از تغيير مكان آرماتورهاي فوقاني در اثر رفت و آمد بايد به تعداد كافي خوك فلزي بين آرماتورهاي فوقاني و تحتاني قرار داده شود .

 مجموعه‏اي كه از آرماتورهاي طولي و عرضي تشكيل مي‏شود بايد داراي استحكام كافي باشد تا در هنگام بتن ريزي خطر دور شدن آرماتورها از هم و يا جابجا شدن مجموعه از موقعيت پيش بيني شده به وجود نيايد .

 4-1-2- فاصله آرماتورها از يكديگر : فاصله‏هاي آرماتورها از يكديگر بايد به اندازه‏اي باشد كه انجام صحيح ريختن, جا دادن و لرزاندن بتن ميسر باشد .

 4-1-3- آزمايش‏هاي فولاد

 4-1-3-1- آزمايش در كارخانه قبل از تحويل : در صورت در خواست كارفرما كه بايد در مدارك پيمان ساختمان تصريح شده باشد آرماتور در كارخانه قبل از تحويل مورد آزمايش قرار ميگيرد . اين آزمايش بر روي نمونه‏هايي صورت ميگيرد كه داراي قطر اسمي يكسان بوده و وزن آن از 20 تن بيشتر نباشد برداشته شده است .

 آزمايش پذيرش در كارخانه در موارديكه مشخصات فولاد از طرف سازنده تضمين نشده است اجباري است .

 4-1-3-2- آزمايش كنترل بعد از تحويل : انجام آزمايشهاي كنترل بعد از تحويل فولاد بكارگاه اجباري است فقط در صورتيكه وزن كل آرماتور مصرفي در يك كارگاه از 50 تن كمتر باشد ميتوان به تشخيص مهندس از انجام اين آزمايشها صرف‏نظر كرد .

 آزمايشهاي كنترل براي تعيين حد جاري شدن : تاب كششي و ازدياد طول نسبي گسيختگي روي نمونه‏هائي صورت مي‏گيرد كه به صورت دلخواه و پراكنده برداشته شده است و چنانچه طبق تشخيص مهندس آزمايشهاي ديگري ضروري باشد ( از قبيل آزمايش تاشدگي ) اين آزمايشها نيز براي روشن كردن بيشتر مشخصات فولاد بايد انجام پذيرد .

 اگر ضمن آزمايش فولاد نقطه جاري شدن مشخصي بدست نيايد ( مانند فولاد گروههاي b) بايد تنش نظير ازدياد طول نسبي دائمي 2 در هزار را به عنوان حد جاري شدن اختيار نمود .

 4-1-3-3- تعداد نمونه‏ها : در صورتيكه شرايط ديگري پيش بيني نشده باشد تعداد نمونه براي هر پنجاه تن و براي هر يك از قطرهاي مورد استفاده پنج عدد مي‏باشد .

 4-1-3-4- تجزيه و تحليل نتايج : در صورتيكه نتايج هر يك از آزمايشها كمتر از حد جاري شدن مفروض در طرح باشد بايد يك سري ديگر شامل پنج نمونه را مورد آزمايش قرار داده و براي مجموعه نتايج 10 آزمايش مقادير زير را حساب كرد .

 

 در صورتيكه مقدار مشخصه تجربي از حداقل حد جاري شدن در نظر گرفته شده تجاوز كرد , كيفيت فوق رضايت بخش تلقي مي‏گردد . در غير اينصورت مصالح تحويل شده براي حد جاري شدن مفروض مورد قبول نخواهد بود .

 4-1-3-5- آزمايش خم كردن : اين آزمايش شامل مراحل زير است كه در محيطي با درجه حرارت حدود 20 درجه سانتيگراد متواليأ انجام مي‏گيرد .

 الف - آرماتوري روي فلكه‏اي كه قطر آن با توجه به بند 4-1-5 تعيين مي‏شود به ميزان 45 درجه خم مي‏گردد .

 ب - به مدت نيم ساعت در آب جوش قرار داده مي‏شود .

 پ - خم آرماتور به اندازه 22 درجه و 30 دقيقه باز مي‏گردد .

 آرماتور در صورتي قابل قبول است كه در نتيجه عمليات فوق گسيخته نشده و در آن ترك خوردگي و يا بريدگي مشاهده نگردد .

 4-1-3-6 ـ تجزيه و تحليل نتايج : در صورتي كه نتايج آزمايش‏هاي خم و راست شدگي مساعد باشد , مصالح قبول شده تلقي مي‏گردد در غير اين صورت بايد يك سري ديگر شامل 3 نمونه برداشته و مورد آزمايش قرار داد .

 اگر نتايج اين سه آزمايش خم و راست شدگي مساعد باشد مصالح مورد قبول مي‏باشد در غير اين صورت مصالح تحويل شده مردود است .

 4 ـ 1 ـ 4 خم كردن آرماتور : آرماتورها بايد طبق نقشه‏هاي اجرائي بريده و خم گردد . آرماتورهاي به قطر 12 ميلي‏متر يا كوچكتر را مي‏توان با دست خم كرد ولي آرماتورهاي به قطر بزرگتر از 12 ميلي‏متر بهتر است بطور مكانيكي و در يك عبور بوسيله ماشين مجهز به فلكه خم شود .

 4 ـ 1 ـ 5 حداقل قطر فلكه خم كن : براي خم كردن آرماتورها بايد از فلكه‏هائي كه قطر آنها متناسب با نوع فولاد است استفاده نمود . حداقل قطر فلكه‏هاي خم كن كه بايد در هر حالت اختيار گردد در جدول شماره 4 ـ 1  داده شده است .

 4 ـ 1 ـ 6 سرعت خم كردن : در سرعت خم كردن بايد نوع فولاد و درجه حرارت محيط را در نظر داشت . اين سرعت بايد قبلا و مخصوصأ در مورد فولادهاي نيم سخت و فولادهاي سخت بطور تجربي تعيين گردد .

 هنگامي كه درجه حرارت محيط از 5+ درجه سانتيگراد كمتر است بايد اقدامات احتياطي اضافي به عمل آيد و در اين وضع نه تنها بايد سرعت خم كردن را تقليل داد بلكه بايد قطر فلكه نيز از مقادير داده شده در جدول شماره 4 ـ 1 بزرگتر اختيار شود .

 بطور كلي وقتي درجه حرارت محيط از 5- درجه سانتيگراد كمتر گردد بايد از خم كردن آرماتورها اجتناب ورزيد .

 4 ـ 1 ـ 7 ممنوعيت باز كردن خم : عمل باز كردن خم‏ها خطرات زيادي است و جز در موارد استثنايي ( كه بايد با اجازه مهندس باشد ) مجاز نمي‏باشد .

 در مورد آرماتورهايي كه يك سر آن‏ها در بتن مهار شده است چنانچه احتمالا نياز به اصلاح خميدگي باشد از اصلاح بايد با ازدياد انحنأ عملي شود و نبايد براي انجام آن به باز كردن خم حتي به مقدار جزيي متوسل شد , ازدياد خم نيز بايد با مراعات احتياطات لازم از نظر حفظ چسبندگي بين آرماتور و بتن صورت گيرد .

 4 ـ 1 ـ 8 انحنأ مجاز آرماتور : شعاع انحنأ آرماتور بايد با توجه به احتمال خرد شدن بتن ( تحت اثر فشارهاي متمركز در محل خم ) و مشخصات نرمي فولاد و امكانات خم كردن در نظر گرفته شود .

 مقادير حداقل مجاز شعاع انحنأ در جدول شماره 4 ـ 2 داده شده است ( اين انحنأ روي محور آرماتور اندازه‏گيري مي‏شود ).

 يادآوري : در جدول فوق منظور (( مهاري )) خم كردن آرماتور به منظور مهار كردن و منظور از (( خم )) تغيير امتداد آرماتور مي‏باشد ( مثلا بالا آوردن آرماتور براي مقاومت در برابر نيروي برش .)

 4 ـ 1 ـ 9 وصله آرماتورها : تمام اتصالات آرماتورها بايد روي نقشه‏هاي اجرائي منعكس و طبق نقشه‏ها اجرا گردد . تعداد اين اتصالات بايد حتي‏الامكان كم باشد .

 در صورتي كه اتصالات اجتناب‏ناپذير باشد در خارج از مناطق كه تنش‏ها در آنجا حداكثر است قرار داده شود . از متوقف كردن قسمت قابل توجه ميله‏ها در يك قطع بايد اجتناب كرد . معمولا سه نوع اتصال اختيار مي‏گردد .

 اتصالات پوششي ـ اتصالات جوشي ـ اتصالات مكانيكي

 4 ـ 1 ـ 9 ـ 1 اتصالات پوششي : اين نوع اتصال براي آرماتورهاي تا قطر 32 ميليمتر مجاز مي‏باشد در اتصال پوششي انتهاي دو آرماتور به اندازه‏اي كه در نقشه اجرائي مشخص شده است روي يكديگر قرار داده مي‏شود .

 در صورتي كه آرماتورها ساده و در منطقه كششي باشند دو آرماتور بايد به قلاب ختم ولي اگر آرماتورها آجدار باشند قلاب انتهايي الزامي نيست .

 بطوركلي دو آرماتور پوششي بايد در كنار هم قرار گيرد و چنانچه ضرورت ايجاب كند كه دو آرماتور از يكديگر فاصله داشته باشند بايد آرماتورهاي دوخت اضافي نيز پيش‏بيني گردد و در هر حالت فاصله محور تا محور آرماتورهاي پوششي نبايد از 5 برابر قطر آرماتور كوچكتر تجاوز كند .

 در صورتي كه شرايط اجرائي ايجاب نمايد كه در محلهاي بغير از آنچه كه در نقشه پيش‏بيني شده ميل گردها بوسيله پوشش بهم متصل گردند بايد نكات زير رعايت گردد ( اينكار جز با دستور مهندس مجاز نمي‏باشد ).

 ـ در قطعات تحت خمش و خمش توان با فشار نبايد بيش از نص ميلگردها در يك مقطع وصله گردد .

 در قطعات تحت كشش و كشش توام با خمش حداكثر يك سوم ميل‏گردها را در يك مقطع مي‏توان بوسيله پوشش وصله كرد .

 4 ـ 1 ـ 9 ـ 2 اتصالات بوسيله جوش : اتصال ميل‏گردهاي آرماتورهاي جوش فقط در مورد فولادهايي اجازه داده مي‏شود كه حد جاري شدن آنها كمتر يا مساوي 5000 كيلوگرم بر سانتيمتر مربع باشد . اتصال جوش نبايد در محل خم آرماتور واقع شود . جوشكاري نبايد موجب هيچگونه تقليل در مشخصات مكانيكي فولاد گردد . اتصال آرماتورهاي عرضي ( ركابيها , تنگها , دوخت‏ها و رابطه‏ها ) بوسيله خال جوش به آرماتور طولي مجاز نمي‏باشد . اتصال جوشي آرماتورهاي اصلاح شده مگر با روشهاي خاص و مناسب و تحت كنترل دقيق مجاز نمي‏باشد .

 جوشكاري بايد دور از تغييرات شديد درجه حرارت و در شرايط جوي بالنسبه ثابت انجام پذيرد . انجام اتصالات جوشي در درجات حرارت زير صفر مجاز نمي‏باشد . اتصال جوشي به دو طريق انجام‏پذير مي‏باشد :

 الف ـ اتصال بوسيله جوش نوك به نوك خميري بدون الكترود ( جوش الكتريكي تماسي ) انجام اين نوع اتصال فقط در كارخانه مجاز مي‏باشد . شكل شماره 4 ـ 1

 حداقل قطر ميل گردها جهت اين نوع اتصال , براي فولاد نرم معمولي 10 ميليمتر و براي فولادهاي اصلاح شده 14 ميليمتر مي‏باشد .

 بعلاوه قطرهاي دو آرماتوري كه بهم جوش مي‏شوند بايد طوري باشد كه سطح مقطع ميلگرد قطور از 1/5 برابر سطح مقطع عرضي ميلگرد ديگر تجاوز ننمايد .

 ب ـ اتصال بوسيله جوش ذوبي با الكترود ( جوش يا قوس الكتريكي )

 استفاده از اين نوع اتصال بشرطي اجازه داده مي‏شود كه براي هر نوع فولاد الكترود و روش جوشكاري صحيح و مناسب اختيار گردد .

 اين نوع اتصال باشكال مختلف انجام مي‏پذيرد :

 ـ اتصال جوش پهلو به پهلو : در اين نوع اتصال دو ميلگرد را در كنار هم قرار داده و بوسيله نوار جوش بهم متصل مي‏نمايند . نوار جوش ممكنست در يك طرف و يا در دو طرف ميلگردها را بهم متصل سازد .

 در صورت اول طول قسمت جوش شده از φ 10 و در صورت دوم طول قسمت مزبور از φ 5 نبايد كمتر باشد . معمولا اتصال دو طرفه ترجيح داده مي‏شود .

 انتهاي دو ميلگرد كه بهم متصل مي‏شوند بايد قبل از جوشكاري چنان خم شود كه محور دو ميلگرد پس از اتصال در امتداد هم بوده و خط اثر نيرو در محل اتصال تغيير ننمايد . ( شكل‏هاي شماره 4 ـ 2 و 4 ـ 3).

 

 در صورتي كه از اين نوع اتصال جوش براي آرماتورهاي تقسيم و آرماتورهاي جلدي و غيره كه نقش درجه اول را ندارند استفاده شود مي‏توان از خم كردن انتهاي دو ميلگرد صرف‏نظر نموده و اتصال را مطابق شكل شماره 4 ـ 4 انجام داد .

 اتصال جوشي پهلو به پهلو فقط براي ميلگردهائي كه گرم نورد شده‏اند مجاز بوده و قطر ميلگردهاي مورد اتصال نبايد از 6 ميليمتر و از 36 ميليمتر بيشتر باشد .

 ـ اتصال جوشي با وصله : در اين نوع اتصال ارتباط دو ميلگرد به كمك وصله يا وصله‏هائي كه روي آنها جوش تأمين مي‏گردد و دو سر ميلگردها بهم جوش داده نمي‏شود . معمولا وصله‏هاي جانبي از همان دو نوع ميلگردهاي مورد اتصال اختيار مي‏شود . طول اين وصله‏ها و نوارهاي جوش در شكلهاي شماره 4 ـ 5 و 4 ـ 6 نشان داده شده است .

 

 اين نوع اتصال جوشي نيز فقط براي ميگردهايي كه گرم نورد شده‏اند اجازه داده مي‏شود . ممكن است از يك قطعه تسمه فولادي كه در جهت عرض به زاويه 120 خم شده است به عنوان وصله استفاده گردد . ( شكل شماره 4 ـ 7)

 ـ اتصال نوك به نوك با پشت بند : اتصال نوك به نوك ميلگردها بوسيله جوش حتمأ بايد با پشت بند باشد و اتصال نوك به نوك بدون پشت بند مجاز نمي‏باشد . اني نوع اتصال در مورد ميلگردهايي كه گرم نورد شده‏اند و ميلگردهايي كه پس از نورد تحت اصلاح مكانيكي قرار گرفته‏اند قابل استفاده مي‏باشد .

 در مورد ميلگردهايي كه گرم نورد شده‏اند جوش نوك به نوك ممكن است بدون آمادگي سر آنها انجام گيرد . در اين صورت بايد انتهاي دو ميلگردي را كه مي‏خواهيم به هم متصل نمائيم روي پشت‏بند و به فاصله 10/5 φ از يكديگر قرار داده و بوسيله چند خال جوش آنها را به پشت بند متصل كرده و سپس حد فاصل دو ميلگرد را با جوش پر نمائيم.

 بطوري كه در شكلهاي شماره 4 ـ 8 و شماره 4 ـ 9 ديده مي‏شود پشت بند عبارت است از يك قطعه نبشي و يا يك قطعه ورق فولادي كه به شكل مناسبي خم شده است . حداقل طول وصله براي ميلگردهايي كه گرم نورد شده‏اند 3φ مي‏باشد .

 

 در صورتي كه قطر ميلگردهاي مورد اتصال از 24 ميليمتر تجاوز نمايد بهتر است كه قبل از شروع جوشكاري سر يكي از ميلگردها يا هر دوي آنها را به زاويه 30 تا 45 درجه پخ زده و سپس مطابق آنچه كه براي حالت بدون آمادگي بيان شد جوشكاري را انجام بدهند .

 در مورد فولاهايي كه پس از نورد تحت اصلاح مكانيكي قرار گرفته‏اند آمادگي محل اتصال اجباري است . در اين حالت طول پشت بند بيشتر از حالت قبل بوده و حداقل برابر 8φ مي‏باشد و بايد از طرفين پشت بند به طرف محل اتصال مطابق شكل 4 ـ 10 بعد مؤثر جوش به تدريج افزوده گردد .

 بجاي نوار جوش يا بعد مؤثر متغير مي‏توان از جوش مقطع يا بعدهاي مؤثر مختلف كه در طول هر نوار كوتاه جوش ثابت مي‏باشد استفاده نمود . ( شكل شماره 4 ـ 11) در اين صورت بايد جوشكاري را به ترتيب شماره‏هايي كه روي شكل داده شده از انتهاي پشت بند به طرف محل اتصال انجام داده و در آخر كار حد فاصل دو ميلگرد را با جوش پر نمود . پس از پر شدن حد فاصل دو ميلگرد بايد جوش روكش محل اتصال انجام پذيرد كه در جهت طول ميلگرد خواهد بود .

 

 چه در مورد فولادهائي كه گرم نورد شده‏اند و چه در مورد فولادهاي اصلاح شده در صورتي كه ميلگردهاي مورد اتصال در وضع قائم قرار گرفته باشند انتهاي فوقاني ميلگرد تحتاني بايد عمود بر محور ميلگرد بريده شده و انتهاي تحتاني ميلگرد فوقاني مطابق شكل شماره 4 ـ 12 به زاويه 3 تا 45 درجه پخ زده شود .

 

 آماده كردن سر ميلگردها بايد با قيچي مخصوص و يا با اره انجام پذيرد اگر بريدن و آماده كردن سر ميلگردها با كارپيت انجام گيرد بايد قشري از فولاد را كه در اثر حرارت آسيب ديده است به كمك سنگ زدن از روي مقاطع بردارند .

 در مورد فولادهاي اصلاح شده قشري از فولاد كه بايد برداشته شود به ضخامت حداقل 3 ميليمتر مي‏باشد .

 4 ـ 1 ـ 9 ـ 3 آزمايش اتصالات جوشي : اگر جوشي پذيري فولاد آرماتورها مورد ترديد باشد قبل از شروع كار بايد تعدادي نمونه تهيه كرده و تحت آزمايش كشش و تاشدگي قرار داده شود و فقط در صورتي كه نتايج آزمايش اين نمونه‏ها رضايت‏بخش باشد مي‏توان جوشكاري را در كارگاه شروع كرد .

 نتيجه آزمايش كششي وقتي رضايت‏بخش تلقي مي‏شود كه مقطع گسيخته شده در محل جوش و يا در مجاورت آن قرار نداشته باشد . نتيجه آزمايش تاشدگي وقتي رضايت بخش مي‏باشد كه در اثر خم كردن در منطقه جوش شده ترك به وجود نيايد . در اين آزمايش بايد منطقه جوش شده در جائي كه الياف حداكثر ازدياد طول نسبي را دارند واقع شود .

 ضمن انجام اتصالات جوشي در كارگاه به منظور حصول اطمينان از نتايج كار بايد متناسب با نوع آرماتور تعدادي نمونه تهيه و مورد آزمايش قرار گيرد .

 براي فولاد ??? بايد سه سري نمونه براي هر 300 اتصال مشابه و براي فولادهاي اصلاح شده سه سري نمونه براي هر 150 اتصال مشابه تحت آزمايش قرار گيرد . اگر تعداد اتصالات مشابه ( از لحاظ طرز اتصال و قطر ميلگردهاي مورد اتصال ) در عرض يك هفته به حد نصابهاي فوق نرسد بايد در آخر هفته سه سري نمونه تهيه و آزمايش تاشدگي مي‏باشد .

 در مورد فولادهاي اصلاح شده در صورتي كه جوشكاري و يا وسيله جوشكاري و شرايط كار تغيير نمايد بايد سه سري نمونه تهيه و پس از حصول اطمينان از قابل قبول بودن نتايج آزمايشات كار را ادامه  داد .

 4 ـ 1 ـ 9 ـ 4 ابعاد نمونه‏هاي آزمايشي : طول نمونه‏هاي كششي حداقل φ 20 و طول نمونه‏هاي تاشدگي حداقل مساوي 15 φ مي‏باشد كه φ عبارتست از قطر ميلگرد . مقطع جوش شده بايد كاملا در وسط نمونه قرار داشته باشد.

 4 ـ 1 ـ 9 ـ 5 اتصالات مكانيكي : اين اتصالات به كمك پيچ و مهره و يا كام و زبانه و مشابه آن صورت مي‏گيرد . و در انجام آنها بايد شرايط خاص مربوط بهر كدام رعايت گردد .

 4 ـ 2 داربست و قالب : داربست و قالب بايد مطمئن و محكم ساخته شود و قابليت تحمل بار وارد را داشته باشد . قالبها بايد مطابق شكل و اندازه بتون ساخته شود و به اندازه كافي بهم پيوست بوده و طوري باشد كه كليه درزهاي آن به وسايل مناسب مسدود شده و مانع خروج شيره بتون گردد .

 وزن قالب‏بندي بايد بوسيله شمع‏هاي كافي به سطح مقاومي منتقل گردد و بطوركلي قالب و داربست بايد به اندازه كافي انعطاف‏ناپذير باشد بطوري كه پس از ريختن بتن , تغيير شكل غيرمجاز ندهد . قالب‏بندي بايد طوري انجام شود كه عمل قالب‏برداري بعدي به سهولت ميسر گردد .

 بطور كلي بايد قبل از انجام بتن‏ريزي كليه سطوح قالب‏ها از مواد زايد نظير خاشاك و تراشه و غيره پاك گردد .

 عمل پاك كردن سطوح قالب ممكن است بوسيله هواي فشرده و يا شستشو با آب انجام گيرد . قبل از آرماتورگذاري بايد كليه سطوح كه بعدا در مجاورت بتن قرار مي‏گيرد بوسيله روغن‏هاي نباتي و يا روغن‏هاي معدني خنثي شده ( بدون اسيد و فليا ) و يا فرآورده‏هاي مخصوص آغشته گردد . بايد مراقبت گردد كه قشر روغن به حدي نباشد كه به آرماتور سرايت كرده و روي آن را چرب كند . روغنهاي اضافي و همچنين آب زائد جمع شده در كف قالب را بايد با اسفنج , هواي فشرده و يا هر وسيله مناسب ديگر قبل از آرماتورگذاري پاك كرد .

 قالب‏ها را مي‏توان به چهار نوع مختلف تقسيم كرد كه به ترتيب كيفيت‏شان عبارتند از :

 ـ قالب معمولي از قبيل قالب شالوده‏ها و يا قالب بتن‏هاي بدون آرماتور پي‏ها .

 ـ قالب بتن آرمه ( غير از شالوده )

 ـ قالب براي بتن نما

 ـ قالب مخصوص

 4 ـ 2 ـ 1 داربست چوبي

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 1 براي پايه‏هاي داربست بايد حتي‏الامكان چوب راست و بدون ترك بكار برد . در مورد چوب گرد قطر متوسط پايه نبايد از 10 سانتيمتر و در مورد چهار تراش كوچكترين بعد مقطع نبايد از 8 سانتيمتر كمتر باشد .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 2 چوب پايه‏ها و پشت بندها را مي‏توان از چوب سفيد انتخاب كرد .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 3 پايه‏ها تا ارتفاع 4 متر بايد يكپارچه باشد و از 4 متر به بالا مي‏توان از دو اصله چوب استفاده كرد و در اين صورت نسبت پايه‏هاي وصله‏دار به تعداد كل پايه‏ها نبايد از 13 تجاوز كند .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 4 اتصال دو قطعه چوب بهم چنانچه بوسيله لوله فلزي انجام گيرد . لوله فلزي بايد به قطر داخلي معادل قطر چوب به اضافه يك سانتي‏متر و به طول 60 سانتي‏متر باشد به طوري كه نصف طول لوله روي هر قطعه قرار گيرد . اتصال با لوله بوسيله چهار پيچ و مهره به قطر حداقل 10 ميليمتر ( دو پيچ روي هر قطعه ) انجام مي‏يابد .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 5 اتصال دواصله بهم در اتصال بوسيله برش نيم به نيم به كمك 4 ميخ 10 سانتيمتري به عمل مي‏آيد و بايد روي درز اتصال در پايه‏هاي گرد سه وصله و در پايه‏هاي چهارگوش چهار وصله به طول 70 سانتي‏متر با ميخهاي لازم نصب گردد .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 6 وصله نبايد در وسط پايه قرار گيرد .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 7 پايه‏هاي ارتفاع 4 متر حداقل در يك رديف بايد بوسيله تسمه‏هاي چوبي به صورت چپ و راست بهم كلاف شود . از ارتفاع 4 متر به بالا هر دو متر اضافه يك رديف كلاف اضافي ضروريست .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 8 فاصله پايه‏هاي زير قالب دال‏ها بستگي به مقاومت پشت بندها و تخته‏هاي قالب داشته و در هر حال نبايد از 80 سانتيمتر تجاوز نمايد .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 9 علاوه بر پايه‏هاي مذكور , در داربست بايد پايه‏هائي بنام پايه اطمينان پيش‏بيني كرد بطوري كه بتوان مدتي پس از برداشتن قالب آنها را نگهداشت . طرز قرار گرفتن پايه‏هاي اطمينان بايد طوري باشد كه بتوان بقيه قالب و داربست را برداشت بدون اينكه مجبور به داشتن پايه اطمينان باشند . برداشتن تمام پايه‏ها و قرار دادن مجدد پايه‏اي به عنوان پايه اطمينان مجاز نيست .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 10 محل پايه‏هاي اطمينان بايد طوري انتخاب شود كه در طبقات مختلف حتي‏الامكان روي هم قرار گيرد .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 11 تعداد پايه اطمينان در تيرهاي با دهانه متعارف يك عدد در وسط مي‏باشد , در تيرهاي با دهانه بزرگتر بايد تعداد بيشتري پايه اطمينان پيش‏بيني شود . در دال‏هاي با دهنه بيش از 3 متر بايد در وسط دهانه پايه‏هاي اطمينان قرار داد بطوري كه فاصله پايه‏ها در جهت عمود بر دهنه دال از 6 متر تجاوز نكند .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 12 براي انتقال وزن قالب و بتن به زمين , پايه‏ها روي تعدادي تخته با ضخامت كافي بنام زير سري نصب مي‏گردد .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 13 سطح زير سري بايد به اندازه‏اي انتخاب شود كه فشار وارد بر آن در اثر بدترين حالت بارگذاري از يك كيلوگرم بر سانتي‏متر مربع تجاوز ننمايد .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 14 زيرسري پايه‏ها نبايد در معرض جريان آب و يخبندان قرار گيرد .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 15 براي تنظيم قالب‏بندي و سهولت در قالب‏برداري در هر پايه حداكثر يك جفت گوه چوبي از چوب سخت ( بلوط ـ گردو ) قرار داده مي‏شود . بعد از تنظيم قالب , هر جفت گوه بايد حداقل بوسيله يك عدد ميخ 7/5 سانتي‏متري تثبيت شود .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 16 حداكثر شيب گوه 4:1 بوده و حداقل ضخامت انتهاي باريك آن بايد يك سانتيمتر باشد . عرض گوه حداقل معادل قطر پايه خواهد بود .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 17 سطح اتكاي پايه‏ها روي گوه‏ها بايد كاملا مسطح و عمود بر محور پايه باشد .

 4 ـ 2 ـ 1 ـ 18 قرار دادن پايه‏ها روي آجر خشكه چين مجاز نمي‏باشد .

 4 ـ 2 ـ 2 قالب چوبي

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 1 نوع قالب بتن آرمه از نوع چوب صمغدار ( كاج و صنوبر ) و يا جنگي مشابه مي‏باشد . مصرف چوب صفيد فقط در قالب معمولي ( قالب شالوده و يا قالب بتن‏هاي بدون آرماتور پي‏ها ) مجاز است .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 2 قالب‏بندي كليه سطوح ستونها بايد بعد از نصب آرماتور ستون انجام شود .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 3 قالب ستونها بايد داراي پشت بندهائي از چهار تراش به فواصل حداكثر 80 سانتيمتر باشد .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 4 پشت بندها بايد بوسيله ميلگرد و مهره بهم اتصال پيدا كند .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 5 حداقل ضخامت تخته قالب ستونها 30 ميليمتر است كه بايد با پشت بندهاي كافي تقويت شود .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 6 بايد در پاي هر ستون سوراخي به ابعاد 10*10 سانتيمتر براي شستن و تميز كردن كف آن از تراشه و خاشاك تعبيه گردد . اين دريچه در شروع بتن‏ريزي مسدود خواهد شد .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 7 در صورت لزوم بايد در كف قالب تيرها و دال‏ها نيز سوراخ پيش‏بيني و تعبيه شود .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 8 تثبيت موقعيت ستون بايد تنها بوسيله تيرهاي چوبي كه در چهار جهت در پاي ستون روي كف قرار داده شده انجام گيرد و ريختن بتن به ابعاد ستون براي تثبيت آن به هيچ وجه مجاز نمي‏باشد .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 9 قالب‏بندي بايد مستقلا داراي ايستائي كافي باشد . تكيه دادن قالب‏بندي به ستونهاي بتن آرمه مجاز نيست .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 10 در قالب‏بندي تيرهائي كه دهانه آنها بيش از 4 متر است بازاء هر متر طول دهنه 3 ميليمتر به طرف بالا در وسط دهانه خيز داده خواهد شد . از دهانه 10 متر به بالا مقدار خيز طبق نقشه‏هاي اجرائي خواهد بود .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 11 در قالب دال‏ها كه داراي دهانه بيش از 6 متر باشند بايد در وسط سقف خبر داده شود . مقدار خبر 2 ميليمتر بازاء هر متر دهانه كوچك دال مي‏باشد .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 12 حداقل ضخامت تخته‏هاي كف تيرها 3 سانتيمتر و حداقل ضخامت تخته قالب دال‏ها و گونه‏هاي تيرها 2 سانتي‏متر مي‏باشد .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 13 قالب‏برداري بايد جزء به جزء و با كشيدن ميخ‏ها انجام شود . ضربه زدن به قالب و برداشتن ناگهاني قالب بطوري كه ضربه‏اي به بتن وارد سازد مجاز نيست .

 4 ـ 2 ـ 2 ـ 14 بطور كلي قالب‏هائي از ساختمان كه بار تحمل مي‏كند نبايد قبل از اينكه بتن بحد كافي محكم شده باشد ( حدود 70 درصد تاب فشاري 28 روزه ) برداشته شود . مدت نگهداري قالب بستگي به نوع بتن و شرايط محيط دارد .

 4 ـ 2 ـ 3 حداقل مدت نگهداري قالب در هواي مناسب كه درجه حرارت آن از 5 درجه سانتيگراد كمتر نباشد براي ساختمانهاي معمولي و براي قسمتهاي مختلف قالب به قرار زير مي‏باشد :

 4 ـ 2 ـ 3 ـ 1 قالب گونه تيرها ـ ديوار و ستون ( قالب عمودي ) 2 روز

 4 ـ 2 ـ 3 ـ 2 قالب دال‏هاي دو طرفه  8 روز

 4 ـ 2 ـ 3 ـ 3 قالب دالهاي يكطرفه و كف تيرها و دال‏هاي قارچي و تخت 16 روز

 4 ـ 2 ـ 3 ـ 4 قالب كف تيرهاي بزرگ و شاه تيرها بزرگ 21 روز

 4 ـ 2 ـ 3 ـ 5 پايه‏هاي اطمينان پس از برداشتن قالب 14 روز

 4 ـ 2 ـ 4 چنانچه پس از ريختن بتون يخبندان شود بايد مدت نگهداري قالب را لااقل به اندازه مدت يخبندان اضافه كرد.

 4 ـ 2 ـ 5 تخته‏هاي قالب‏بندي را مي‏توان تا موقعي كه در اثر استعمال تاب بر نداشته باشد پس از تميز كردن و رنده كردن مشروط بر آنكه ضخامت آنها از حداقل مجاز كمتر نشود در قالب‏بنديها بعدي مصرف كرد .

 بطور كلي بايد از استعمال تخته‏هاي ترك خورده و تغيير شكل داده در قالب‏بندي و كاربرد مجدد آنها خودداري كرد .

 4 ـ 2 ـ 6 قبل از كاربرد مجدد , كليه تخته‏هاي قالب بايد از آثار شيره سيمان و بقاياي بتن تميز شود و سپس در قالب‏بندي بعدي مصرف گردد .

 4 ـ 2 ـ 7 سوراخهاي ساختماني از قبيل سوراخهاي مربوط به تأسيسات برق و آبرساني و تهويه و غيره بايد قبلا طبق نقشه‏هاي اجرائي در قالب‏بندي تعبيه شود .

 4 ـ 3 بتن

 4 ـ 3 ـ 1 آماده كردن وسايل و محل بتن‏ريزي : قبل از شروع بتن‏ريزي بايد كليه وسايل مخلوط كردن و حمل بتن تميز شوند . قالبها و محل‏هائي كه بتن در آنها ريخته مي‏شود بايد از مواد  زائد و پخ پاك شوند .

 قالبها بايستي كاملا مرطوب و يا روغن مالي شده باشند . سطوحي كه با بتن در تماس است و قابليت جذب آب دارد بايد كاملا مرطوب شود . آرماتورها بايد تميز و عاري از يخ و آلودگي‏هاي زيان‏آور براي بتن باشند قبل از بتن ريزي آب موجود در محل جا دادن بتن بايد خارج شود .

 اينكار ممكنست به كمك هواي فشرده و يا به صورت ديگري كه از نظر مهندس مجاز باشد انجام گيرد . قبل از بتن ريزي شيره خشك شده و مواد زائد و دانه‏هاي لق بايد از سطح بتن سخت شده قبلي پاك شود .

 4 ـ 3 ـ 2 ساختن بتن ـ بتني كه در بتن آرمه مصرف مي‏شود بايد در مخلوط كننده‏هاي مكانيكي مخلوط شود . اختلاط با دست فقط براي اجزاء غير برنده ساختمان و با اجازه مهندس مجاز است و مواد متشكله بتن حتي‏المقدور بايد ابتدا به صورت خشك مخلوط سپس آب به آن اضافه شود .

 چنانچه از مخلوط كن‏هائي استفاده مي‏شود پره‏هاي آن نسبت به جام ثابت باشد بايد قبلا مقداري از دانه‏هاي سنگي درشت و آب را وارد مخلوط كن نموده و آن را چند بار بچرخانند كه جدار جام مخلوط كن تميز شده و از خطر چسبيدن ملات بتون به آن جلوگيري شود و سپس بقيه مصالح را وارد نموده و اختلاط را با تمام برسانند .

 در مواردي كه از مصالح سنگي مرطوب استفاده مي‏شود بايد آب اضافي موجود در اين مصالح در نظر گرفته شده و از مقدار كل آب اختلاط كم گردد .

 حدود آب موجود در دانه‏هاي سنگي آهكي سيليسي را مي‏توان از جدول شماره 4 ـ 2 بدست آورد .

 

 سرعت دوراني مخلوط كن و مدت زمان لازم براي اختلاط بايد طوري باشد كه مصالح متشكله بتن در مخلوط ساخته شده بطور يكنواخت توزيع شود .

 سرعت دوراني مخلوط كن معمولا 15 تا 20 دور در دقيقه است . با اين سرعت دوران حداقل مدت اختلاط پس از اضافه نمودن آب دو دقيقه است .

 قبل از خارج شدن كامل بتن ساخته شده مصالح جديد نبايد وارد مخلوط كن گردد .

 4 ـ 3 ـ 3 حمل بتن : بتن از محل ساخت تا محل ريختن بايد طوري حمل شود كه از جدا شدن و از دست رفتن مواد متشكله و يا داخل شدن مواد خارجي به آن جلوگيري شود . وسائل حمل از قبيل ناو شيب‏دار , پمپ بتن و تسمه نقاله و غيره بايد طوري طرح و نصب شود كه جريان دائم بتن را بدون جدا شدن مواد متشكله آن تأمين نمايد . بتن حتي‏الامكان بايد در محل نهائي ريخته شود و از تكرار حمل آن خودداري شود .

 زمان حمل نبايد از 30 دقيقه تجاوز كند .

 4 ـ 3 ـ 4 ريختن بتن : رواني بتن بايد طوري باشد كه كاملا در اطراف آرماتورها جاگير شود . بتني كه گرفتن آن شورع شده و يا با مواد خارجي مخلوط گرديده است نبايد مصرف شود .

 بتن‏ريزي بايد تا كامل شدن قطعه مورد نظر و تا رسيدن به محل مجاز قطع و بطور مداوم ادامه يابد , از قطع بتن‏ريزي بايد حتي‏الامكان احتراز كرد . اگر تراكم آرماتور در ارتفاع قابل ملاحظه‏اي زياد باشد بايد ناودان و يا قيفهائي پيش‏بيني شود كه بتن را به ته قالب برساند , و از فرو ريختن بتن در لابلاي آرماتورها جلوگيري شود . بتن بايد پس از ريختن در محل با وسيله مناسب متراكم و يك پارچه شود و اطراف آرماتورها و زواياي قالب را پر كند . معمولا لرزاندن بتن مناسب‏ترين راه مي‏باشد .

 اگر تراكم آرماتور در كف زياد باشد مي‏توان براي آن قسمت از بتن كه در زير آرماتورها و بين آنها جا مي‏گيرد مصالح سنگي ريز دانه‏تري بكار برد .

 قبل از بتن ريزي با توجه به ابعاد و شكل قطعات , قدرت مخلوط كن , وسائل حمل , سطوح واريز , شرايط آرماتور بندي و طريقه اجرا , برنامه بتن‏ريزي بايد تهيه شود .

 4 ـ 3 ـ 5 لرزاندن بتن : يبراتورها بايد بتواند در تمام قسمتهاي قلب نفوذ كنند بطوري كه با توجه به شعاع عمل آنها بتوانند روي تمام بتن اثر نمايند .

 ويبراتورهاي لوله‏اي بايد حتي‏الامقدور در وضع قائم نگاه داشته شده و در امتداد محورشان جابجا شوند و خيلي آرام و در حال كار كردن از بتن بيرون كشيده شوند .

 استفاده از ميزهاي لرزان فقط براي بتن‏هاي با ضخامت حداكثر 20 سانتيمتر مجاز مي‏باشد . لرزاندن بيش از اندازه بتن خصوصأ در مواردي كه رواني بتن زياد باشد مجاز نيست .

 4 ـ 3 ـ 6 قطع و شروع مجدد بتن‏ريزي : بتن‏ريزي بايد تا محل درزهاي ساختماني و يا محلهائي كه قبلا معين شده ادامه يابد .

 از قطع بتن ريزي يك قطعه ساختماني حتي‏الامكان بايد احتراز نمود و اگر اين كار ميسر نباشد بايد اقدامات احتياطي لازم به منظور تأمين چسبندگي بتن جديد به بتن قديم به عمل آورده شود .

 در موقع بتن‏ريزي مجدد سطح بتن سخت شده بايد كاملا زخمي و تميز و مرطوب شود و بهتر است در اولين جامهاي بتن در موقع شروع مجدد بتن‏ريزي مقدار سيمان بيشتري به كار برده شود . سطوح واريز بايد به صورت سطوح عمود بر امتداد تنشها باشد .

 4 ـ 3 ـ 7 مراقبت بتن : مراقبت بايد بلافاصله پس از جا دادن بتن شروع گردد .

 حداقل بايد بتن تا 7 روز بعد از جا دادن در شرايط مرطوب نگهداري شود . اين مدت در مورد بتن‏هاي با سيمان زودگير سه روز است .

 در هواي گرم و خشك و در مناطق بادگير بتن با بوريا , گوني و يا پارچه و يا با قشري از موادي كه مانع تبخير آب بتن مي‏شود بلافاصله بعد از بتن‏ريزي پوشانده شود .

 بتن تازه بايستي از جريان شديد آب و مواد شيميائي مضر و همچنين از تكانهاي شديد حفظ شود .

 4 ـ 3 ـ 8 بتن‏ريزي در هواي گرم : در هواي گرم بايد اقدامات احتياطي خاصي در حين حمل , جا دادن و گرفته براي جلوگيري از تبخير آب بتن به عمل آورد .

 اقدامات احتياطي كه بايد بر حسب درجه حرارت و ميزان رطوبت صورت گيرد به قرار زير مي‏باشد :

 ـ متوقف كردن بتن‏ريزي در گرمترين ساعات روز

 ـ حفاظت دانه‏هاي سنگي انبار شده از تابش آفتاب

 ـ پوشاندن بتن در حين حمل از تابش آفتاب

 ـ آب پاشي و مرطوب كردن سطوح خارجي قالبها قبل و بعد از بتن‏ريزي

 ـ جا دادن سريع بتن در كوتاه‏ترين مدت پس از اختلاط

 4 ـ 3 ـ 10 بتن‏ريزي در هواي سرد : آرماتورها , قالب و سطوح تماس با بتن بايد قبل از بتن‏ريزي از يخ پاك شوند . از مصرف مصالح يخ‏زده بايد خودداري شود .

 در صورتي كه ضمن بتن‏ريزي و يا در مدت گرفتن بتن خطر نزول حرارت به پايين‏تر از صفر درجه سانتيگراد وجود داشته باشد بايد بتن‏ريزي متوقف گردد .

 احتياطات لازم بايد به عمل آيد بطوري كه حرارت محيط مجاور بتن بالاتر از چهار درجه بوده و اطمينان حاصل شود كه تا سخت شدن بتن بالاتر از دو درجه باقي خواهد ماند .

 از كلرور كلسيم با مواد مشابه ديگري مي‏توان براي تسريع در گرفتن بتن استفاده كرد ولي مصرف اين مواد نبايد بيش از 2 درصد وزن سيمان باشد .

 در صورتي كه بتن‏ريزي در هواي غيرمساعد اجباري باشد ( از صفر تا 5 ـ درجه سانتيگراد ) پيش‏بيني‏هاي احتياطي بشرح زير مي‏توان نمود :

 ـ گرم كردن دانه‏هاي سنگي و گرم كردن آب تا 60 درجه سانتيگراد

 ـ مصرف 350 تا 400 كيلوسيمان براي تسريع در گرفتن بتن

 ـ احتراز از حمل طولاني

 ـ حفاظت سطوح برهنه بتن بلافاصله پس از ختم بتن‏ريزي

 بطوركلي بتن‏ريزي در حرارتهاي كمتر از 5 درجه سانتيگراد بايستي تحت مراقب شديد و با شرايط خاصي صورت گيرد .

 

 

 

 


 

ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN

 

Institute of Standards and Industrial Research of Iran

 

ISIRI NUMBER

 

1900-4

 

 

Code of practice for concrete and reinforced concrete

Part 4: executional requirements

 

 

 

1st Edition